رودخونه ديگه انگيزه ايي نداشت كه به دريا برسه . براي همين تصميم گرفت كه خودش رو بكشه . ميدونيد  رودخونه هاي تنها چطور ميميرن ؟ اونا توي دل كوير خودشون رو گم ميكنند تا ………………………….. خشك بشن !

و رودخونه كوچيك ما رفت و گم شد!!!!!!

از ائن روز به بعد هميشه كوير غمگين بود . هميشه خورشيد در دل اسمون كوير پرنور بود تا بتونه نشاني از پسر گم شده كوير پيدا كنه و به گوش اون برسونه ! ديگه هيچ وقت كسي رودخونه كوچيك زخمي ما رو نديد و هميشه افسانه رودخونه كوچيكي كه به قايق غريبه زيبا اعتماد كرد و عاشقش شد و وقتي كه قايق بي دليل تركش كرد؛ مجبور شد خودش رو در دل كوير گم كنه تا بميره؛ در بين رودخونه ها زمزمه ميشد تا ديگه هيچ رودخونه اي كوچيكي به هيچ قايق زيبايي كه از سرزمين سرد دور مياد اعتماد نكنه !!!!!!!!!!!!!!!!!

چند روز است که تصاویر تلویزیون مهرورز ایران با خون و خمپاره و فوج فوج مردمان بیگناهی که به خاطر نمی دانم چه ! که عقلا به آن جنگ می گویند ولی من باور دارم چیزی احمقانه تر و شاید هم بسیار احمقانه تر از اینست که ذهن ما دو پاهای معمولی درکش کند ! کشته می شوند رنگین شده است و از آن طرف فوج فوج مردمان محترم پاریسی و واشنگتنی که به احتمال بسیار نزدیک عرب و عرب زاده و مسلمان اند و در حال حاضر قلبشان برای خواهران و برادران فلسطینی که پنجاه و اندی سال است آماج توپ و تنفگ و فحش و توهین و بی خانمانی و فقر و گرسنگی و بی سوادی اند ریش ریش است از خودم می پرسم شاید نژاد و دین مشترک چیزی مانند در مسجد است که نه می شود بسوزانیدش نه کار دیگری با آن بکنی و این عرب زاده های مفت خور که مفت نخورهایشان در قالب یهودیان والا مرتبه ، پر تلاش ، پولدار که تازگی ها مدیران ایرانسلی شان قرارداد بلند مدت با شرکت مخابرات که فلک زده تازه به بخش خصوصی پیوسته است بسته اند و دیگر هیچ مفری ندارند جز اینکه در برابر فروختن سه تا سه تا سیم کارت مفتکی به مردم جاهل و جاهل زاده ما! و تعرفه ثانیه ای مکالمات دندان هایشان قرچ قرچ روی هم فشار بدهند … بله همین اعراب مفت خور که روزگاری از هسته خرما و اگر دستشان می رسید ملخی موشی چیزی ارتزاق می کردند امروز گوشه های امن و بعضاً تجملی ( فقط کافیست به پیشینه عرب فکر کنید تا معنی تجمل بیاید دستتان ) در اروپا و آمریکا گزیده اند و گاهاً وقتی فجایعی مانند غزه به وقوع می پیوندد در نهایت تاثر با چاشنی فحش به روح اسرائیل و سردمدارانش که چرا لامذهب کار را یکسره نمی کند و خیال جهان اسلام را آسوده راهی تظاهرات می شوند رگی برآمده می کنند و مشتی هوا می دهند و اینگونه وظیفه شان را در برابر کسانی که خویشاوندیشان مانند مهری سیاه به پیشانی هایشان خورده است ادا می کنند و راحت و آسوده مانند حیوانی پس از شکاری پیروزمندانه و یک دل سیر خوردن راهی لانه هاشان می شوند …

من نیز همانم که آن ها، با همان هویت ایرانی که در حال حاضر در هر مس گر خانه ای با قیمت آبنبات قیچی به فروش می رسد من نیز سرم را چون چهارپایی که تازگی ها از سلک شان بیرون آمده ام درون توبره روزمرگی کرده ام و عین سگ برای بدست آوردن مدرک بالاتر و پول بیشتر دارم جان می دهم که چه ؟ ! که مردمان بی گناه هر روز در این دنیا می میرند و من جز اینکه دچار غم های سطح بالا و فلسفی و از آن ها که جنس مذکر برای راحت تر کشاندن دخترکان به تشک شان می میرند که با آن همدردی کنند و سرشان را عین قوچ تکان تکان بدهند بشوم و منتظر بمانم که کی این تلویزیون تا دیروز مهرورز و از امروز فلان فلان شده ایران از نشان دادن این تصاویر و پخش این اخبارهای جگر سوز دست بر می دارد تا ما نیز دست از تظاهر به دلسوزی و فشاندن اشک از چشمان هفت قلم آرایش شده مان بر داریم و سریعاً دنبال اولین گوشه امن با آیینه برای تجدید آن چیز از دست رفته باشیم …

من یک انسانم ، می خواهم فراموش کنم که انسانم چون آنقدر احمق و دهان بینم که وقتی کسی باور نمی کند انسانیت مرا ، کسی که قادر نیست بالاتر از ظاهر چیز دیگری را ببیند آنرا حاشا می کنم تا من نیز قوی، بی احساس و کلاس بالا باشم !!!

اما هنوز هم یک انسانم باور کنی یا نکنی من نیز خانواده ای دارم که به آن عشق می ورزم ، خانه ای دارم که یادش مایه آرامش و گرمی قلب من است و وطنی که روحش در روحم دمیده شده است تمام این ها یعنی من ! و من دیگری بدون این ها معنی ندارد من دیگری مانند این ها یک فلسطینی است یک مرده است که دستش از قبر به همت شیطان صفتی ها ی چند نمی دانم نفر ؟ ارگان ؟ … بیرون مانده است یک فلسطینی ست که به زندگی ما ، نگرانی های ما ، حتی اهداف والا مرتبه مان که وقتی به آن ها فکر می کنیم با پیغمبر عظیم شان مان یا شایدم تان تا شنیدن صدای قلم باری تعالی بال بال می زنیم آری همان آرزوها برایش چون بازیچه ایست بازیچه ای که یک کودک فقیر دست یک کودک ثروتمند می بیند و نمی داند که حتی می شود با آن ها بازی کرد ، وقتی بزرگترین دل مشغولی ای تو زنده ماندن است و پس از آن زندگی ای فاجعه بارتر از مرگ و من از خودم می پرسم اگر تعالیم دل خوشکنک ادیان نبود چگونه جمعیت کره زمین به این شکل اسف بار تعدیل می شد …

دیگر هیچ چیز ندارم بگویم ، نه مرگی نه درودی نه غمی نه غصه ای فقط انتظار ست که بر روحم سایه افکنده است انتظار برای روزی که … نمی دانم چه روزی روزی غیر از امروز روزی غیر از دیروز روزی با بشری که فهمیده است هر چند مهم و متمول و دانشمند و قدرتمند هنوز عضو کوچکی از پیکر بزرگی به نام بشریت است …

والسلام …

with you

Out of my window! I’ve tried to … but it was nothing accepts grayness

So find joy in

And at last

اسم هایی بودند که فقط اسم بودند ولی یکروز تصمیم گرفتند که دیگر اسم نباشند تصمیم گرفتند تا خودشان سخن بگویند و آنقدر تاثیر گذار حرف بزنند که حتی اگر شده برای لحظه ای سرم را از روی زندگی بلند کنم و چشمانی که اندکی برای تمرکز بیش از حد روی چیزی بیهوده تار شده است را با پشت دست هایم بمالم و دقیق تر ببینم …

هر سال نمی دانم چه روزی در تلویزیون ایران صدای کویتی پور می پیچید که ممد نبودی ببینی ، شهر آزاد گشته … و مشتی دلقک بودند با این شعر و آهنگ شیرین کاری می کردند و آنرا مثلاً روی ساش یا متالیکا میکس می کردند و ما هم از آن ها دلقک تر و شاید بچه تر هر و کر می خندیدیم و ریسه می رفتیم … همین طور بود و همین طور ادامه پیدا کرد ، همیشه فکر می کردم ممد یکی از جنوبی های شوخ و شنگ است که قر در کمرشان گیر کرده …

یکروز به طور خیلی اتفاقی تلویزیون را باز کردم و دیدم بعد از چهار میلیون دقیقه مراسم ابراز تنفر ، تلویزیون مهرورز ایران لطف کرده است و ممد را از صدای مطرب اهل بیت بیرون کشیده و به صورت یک رزمنده در آورده است و آن موقع بود که فهمیدم ممد همان محمد جهان آراست …

هنوز هم نمی دانستم محمد جهان آرا کیست ؟ یکشب ، مادر گفت ، گفت و گفت و من گوش کردم و گفته هایش با صدای کویتی پور هماهنگ شد و تصاویر گنبد ویران مسجد و رزمنده های پرچم بدست و نمی دانم انگار بیدار شدم … سکوت بود و تصاویر بدرنگ و لرزان جبهه و چشمان اشکبار من و مادر …

می خواستم بدانم محمد جهان آرا کیست ؟ هیچ جا چیزی که او را توصیف کند پیدا نکردم و بعد از جست و جو فهمیدم بهتر است او را همان طور که اولین بار شناختم بپذیرم بهتر است با مشتی خبرنگار و نویسنده منفعت طلب به حریم شخصی اش وارد نشوم چون می دانم که او آن کسی نیست که می گویند که می خواهند بگویند، تصویری نیست که از او ترسیم کرده اند سایه ی لرزانی ست منقوش بر دیوار شکسته این رژیم ، و اعتقاداتش ( درست یا غلط! ) دست مایه ایست برای خشت زدن مشتی مزدور و نمی دانم من هنوز محمد جهان آرا را نمی شناسم می دانم خرمشهری ست می دانم متولد 33 است می دانم این گونه و آنگونه بود ، این و آن را گفته ، این و آن را کرده ، ولی تمام این ها او را پشت دیواری از مه قرار داده من می دانم که بوده است اما نمی دانم چگونه بوده است و می دانم که دیگر جهان آراها نیستند شاید نسلشان منقرض شده است شاید هم روزی بیایند … چه کسی می داند ؟

ای سرو ایستاده

این مرگ توست که می سازد

دشمن دیوار می کشد

این عابران خوب و ستم بر

نام تو را، این عابران ژنده نمی دانند

و این دریغ هست، اما

روزی که خلق بدانند

هر قطره خون تو محراب می شود

این خلق،

نام بزرگ تو را

در هر سرود میهنی اش

آواز می دهد

در آغاز نه هستی بود و نه نیستی، در آغاز نه هوا بود و نه در بالای آن آسمانی وجود داشت.

در آن موقع نه مرگ بود نه حیات جاویدان.

شب از روز جدا نبود و فقط یک چیز وجود داشت و نفس می کشید اما نفس او از خارج نمی آمد و جز خود او هیچ کس وجود نداشت.

آنوقت در او تمایلی بوجود آمد و این تمایل اولین جرثومه روح را تشکیل داد.

کیست که بتواند بما بگوید که هستی از کجا بوجود آمد؟

تنها کسی که می تواند این جواب را بدهد همان هستی ست و تازه آیا خود او هم می تواند به آن جواب بدهد؟

«موریس مترلینگ»

غافل از اینکه خداوند هیتلر و موسولینی یعنی دیکتاتور نیست که خواهان برده و غلام باشد.

خداوندی که این جهان را آفریده میلیاردها مرتبه فکرش بزرگتر از اینست که هوس دیکتاتوری در وجود او پیدا شود.

ما معتقدیم که اگر خداوند تقاضایی از ما داشته باشد یگانه تقاضایش اینست که ما او را بخوبی بشناسیم و تازه ما همین حرف را نمی توانیم بزنیم زیرا به محض اینکه گفتیم خداوند از ما تقاضایی دارد لازمه اش اینست که خداوند بما احتیاج داشته باشد زیرا تا احتیاج در بین نباشد تقاضا بوجود نمی آید در صورتیکه خداوند به هیچ کس احتیاج ندارد.

بهرحال عیسوی ها باید این حقیقت را بفهمند که خداوند هیچ احتیاجی به برده و زرخرید ندارد!

«موریس مترلینگ»